قرآن اصلی‌ترین معجزه‌ی اسلام است. آیات قابل توجهی از آن مربوط به مسائلی است چون روابط زناشویی و ارث و اقتصاد و جهاد و … . در واقع بخشی از قرآن آن‌چنان زمینی است که مخاطبِ اصطلاحاً «عارفْ مسلک» را به دردسر می‌اندازد. آیاتی که اصلا نمی‌توان از آن قرائتی هیولایی داشت و همه شرع است. گویا بعضی عرفان‌ها با قرآن هم مشکل دارند! در ادامه شاید بتوان عرفان‌ها را به دو دسته تقسیم کرد: آنکه از مادیات رویگردان است و آنکه از مادیات گذر کرده. عرفان‌های رویگردان از مادیات هیچگاه نسبتی با قرآن ندارند و نمی‌دانم چگونه خود را مسلمان می‌نامند. اما عرفان‌های گذرکرده از مادیات، انگاری که در پله‌ای بالاتر از مادیات قرار دارند.

همین اتفاق برای جریان‌های معناگرای معماری نیز صدق می‌کند: سنت‌گرایانی که به‌دنبال کشف معماری از عالم عرفانی هستند و از مادیات رویگردان و به همین استدلال جایی در معماری و عالم اسلامی ندارند…