از ویژگی های جهان سومی بودن و خزیدن به سمت پیش رفته شدن اینه که به خاطر شیرینی مساله، از حقوق خودت نسبت به حاکم آگاه باشی و چون موسم انتخابات می رسه به دنبال وعده های نامزد ها باشی. فهم بالاتر وقتی حاصل می شه که از حقوق حاکم نسبت به خودت آگاه باشی و سعی کنی اون رو به جا بیاوری. نه این که حکامت رو مثل تمام حاکمان سده ی اخیر ایران داغون کنی! چقدر زیباست که اسلام یکی از حقوق حاکم نسبت به مردم رو امر به معروف و نهی از منکر می دونه و البته این واجب رو در این ارتباط به مهم ترین درجه تشبیه می کنه.
یادمه وقتی توی یک انتخابات خیلی کوچک تر از ریاست جمهوری -انتخابات انجمن علمی- انتخاب شدم، دیدم که موسم انتخابات بسیار پر هیجان بود و حامیان بسیاری داشتم. ولی وقتی انتخاب شدم تنهای تنها بودم. قهرمان پروری از مشخصه های بارز ایرانیان هست. قهرمان پروری که همان ابتدا بتت می کنند. یا بتی مصنوعی می مانی و یا خیلی سریع از آن بالا پرتت می کنند پایین و مصداق بارز فواره که بلند شود سرنگون شود می شوی.
اگر صبر داشته باشی و چند سالی در آن مقام مقاومت کنی، تطمیع نشوی و به مردم نشان دهی که افتادنی نیستی، اسطوره می شوی! احتمالا بالاترین مقامی است که در جامعه ی ایران وجود دارد! مانند جایگاه سید خندان!
