ساحت ذهن بی‌حد است و بشر امروزی آنچنان غرق آرمان‌های آزادی‌بخش ذهنی شده که محدودیت‌های تن را نمی‌بیند. او گمان می‌کند که با ترجیحات آزاد فردی می‌توان همه چیز را ساخت. بچه‌AIها (همان بچه‌ننه‌های امروزی) هم این تب را بیشتر می‌کنند و فراموش می‌کنند که زمین، تن و کالبد محدود است.

دوست دارم به جایگاهی برسم که ترجیحات فردی‌ام اولویت نداشته باشد و ذهنم هدایتم نکند. چرا که همه چیز ذهنی نیست. می‌خواهم ترجیحات بیرونی و نادیده‌انگاشته‌ی بیرونی را به رسمیت بشناسم. به تن خودم بها بدهم و ترجیحات بیولوژیکی غذا و ورزش مرا بسازد. ترجیحات زیست محیطی را آنقدر پاس بدارم که حتی اگر غرور شخصی و خودآگاهم مخالف یک تصمیم بود، خودم را له کنم.

انسان قدرتمند خودش را سرکوب می‌کند، در غیر این صورت، به‌مرور پَست می‌شود.