دوگانه‌ی فرم و محتوا در بهترین حالت، یک برساخته‌ی ذهنی ناپایدار هست که برای ساده‌سازی مسئله به آن پناه می‌بریم و می‌توانیم در یک مقیاس کوچک و محیط آزمایشگاهی، سوژه را بر اساس این دوگانه بررسی کنیم. اما مشکل از لحظه‌ای آغاز می‌شود که بشر کمال‌گرا فراموش می‌کند که این دوگانه را برای چه خلق کرده، یکی از آن‌ها را می‌پرستد و دیگری را خار می‌کند. در حالی که متوجه نیست، افراط او مستقیماً به غناشدن جریان دیگر می‌انجامد: کسی که محتوا را نادیده بگیرد، در حال خلق جریانی جدید برای کسانی است که به محتوا می‌نگرند، محتوا غنی‌تر می‌شود و به زایش محتوای جدید می‌انجامد. از سوی مقابل نادیده‌گرفتن فرم، مساوی است با وسواسانه‌ترین نگاه‌ها به پدیده و به تقویت نحله‌های فکری فرم‌‌پرستان کمک خواهد کرد.