پاسخ شیرین دکتر چمران بهکنار. نکتهی قابل توجه و ظریف قصه اینه که چگونه چنین مناظرهای شکل گرفته و اصلا چطور استقبال میشده؟؟ شاید برای دورهی ما و من متولد دهه ۷۰ چنین بحثها و گفتوگوهایی فقط در کتابهای حفظی دین و زندگی و اجتماعیِ منجمدِ آموزش پرورش پیدا شود. چرا که من در عصری متولد شدهام که شعارزدگی در تمام شبکهها و صدا و سیما و انتخابات و هر رسانهای دریافت میشود. مسلما اوایل انقلاب اینچنین نبوده. مردمی تشنه به آرمانهای اسلامی و اخلاقی واقعا در تلاش بودند تا حقایق را دریابند. امروزه کلمات بیارزش شده؛ دقیقا همانطور که در دوران پسا هیتلر آلمان بهچنین روز افتادهبود:
بعد از هیتلر همه ی آلمان درک کردند که او چه بلایی بر سر کشور و زیربناهای آن آورده است…
اما یک چیز نابودشده هم بود که فقط ما روشنفکران آن را می فهمیدیم و آن خیانت هیتلر به “کلمات” بود.
خیلی از کلمات شریف دیگر معانی خودشان را از دست داده بودند،
پوچ شده بودند،
مسخره شده بودند،
عوض شده بودند، اشغال شده بودند.
کلماتی مانند :
” آزادی
” آگاهی
” پیشرفت
” عدالت!
هاینریش بل
